آری باز هم آب دز ـ یکی از دو سه کریمه‌ی کارون‌زای ـ همچنان آهسته و با شکوه می‌گذرد و ما را می‌نگرد و گویی گوید: هی، آدمی، تشنه آدمی، نیازمند آدمی، هی دیرینه همدم و همسایه‌ام کوشا و کاری آدمی، پارینه همدم پر جنب و جوشم، زایا و زیرک، هرچه خواهی کنی، هرچه خواهی بردار، بی هیچ بیم و پروا، من خشک نمی‌شوم، خالی نمی‌شوم، حتی کم نمی‌شوم پروا مدار، بکوش و بردار بازهم و بازهم، روستا و شهر بساز، طرح نو درانداز، کار کن، کشت کن، گل کن، خشت کن، سپیدی کن، سیاهی کن، شکار مرغ و ماهی، چه گویم، هرچه خواهی کن.
هی، می‌دانی؟ هرچه خواهی بردار، چگونه بگویم، ازین مشربه‌های تو، ازین سد و سبورهای تو، دریای مرا پروا نیست...

از یاداشت های چاپ نشده شاعر بزرگ معاصر مهدی اخوان ثالث برای فیلم مستند مثلاً چهره ای به نام "دزفول"